- http://www.1lo.suwalki.pl/energ/doc/reaktor.html
- http://www.zgapa.pl/zgapedia/Reaktor_j%C4%85drowy.html
- http://library.thinkquest.org/28383/nowe_teksty/html/1_35.html
- http://www.sciaga.pl/tekst/35152-36-budowa_i_zasady_dzialania_reaktora_jadrowego

*******************************

Reaktor jądrowy – zasada działania

Reaktor jądrowy jest urządzeniem bazującym na reakcji
rozszczepienia jąder atomowych. Na początku więc należy przypomnieć
najważniejsze informacje dotyczące budowy atomu. Wiadomo
powszechnie, że każde jądro atomowe zbudowane jest z neutronów i
protonów określanych wspólną nazwą nukleony. Nukleony powiązane są
w jądrach siłami jądrowymi. Siły są siłami krótkiego zasięgu i nie
zależą od ładunku cząstki. Neutrony i protony niewiele różnią się
pod względem masy. Zasadnicza różnica między nimi polega na tym, że
protony obdarzone są ładunkami dodatnimi natomiast neutrony są
elektrycznie obojętne. Atomy tego samego pierwiastka, które w
jądrach mają taką samą liczbę protonów, a różnią się liczbą
neutronów nazywa się izotopami. Suma protonów i neutronów w jądrze
atomowym to liczba masowa, natomiast liczba protonów to liczba
atomowa.

Wyniki badań z wykorzystaniem rozpraszania wysokoenergetycznego
promieniowania na jądrach atomowych pokazują , że jądra przyjmują
kulisty kształt.

Siły wiążące nukleony w jądrze musza być tak silne, aby
przezwyciężyć odpychanie elektrostatyczne między dodatnio
naładowanymi protonami. Oddziaływanie między dwoma protonami jest
takie samo jak między dwoma neutronami czy neutronem i protonem.
Dlatego umownie nazywa się je oddziaływaniem nukleon – nukleon.

Okazuje się, że masa każdego jądra jest mniejsza od sumy mas
poszczególnych nukleonów wchodzących w jego skład. Ta różnica masy
zwana jest defektem lub niedoborem masy. Jest to bezpośredni dowód
na istnienie energii wiązania nukleonów. Zgodnie ze wzorem
Einsteina widać, że jeśli nastąpi zmniejszenie energii układu o wartość wtedy musi temu towarzyszyć także zmniejszenie masy układu o
wartość . Do takiego zmniejszenia energii układu dochodzi właśnie w
momencie łączenia się nukleonów w jądro. Energia układu zmniejsza
się o energię wiązania jądra.

Wartość energii wiązania przypadająca na jeden nukleon jest
wielkością charakteryzującą dane jądro. Jeśli dokona się analizy
wartości energii wiązania na jeden nukleon dla wszystkich
pierwiastków to widać, że początkowo wartość tej energii rośnie
wraz ze wzrostem liczby masowej. Dzieje się tak do wartości liczby
masowej około 50. jest to spowodowane faktem, że wraz ze
wzrastająca liczbą nukleonów w jądrze każdy z nich jest przyciągany
przez większą liczbę cząstek. Jednak po pewnym czasie energia
wiązania osiąga stałą wartość wynoszącą około 8 MeV i następnie
zaczyna się zmniejszać. Przyczyną tego jest krótki zasięg sił
jądrowych. Najsilniej zatem związane są w jądrach nukleony w
przypadku pierwiastków zajmujących środkową część układu
okresowego.

Z takich zmian energii wiązania wynikają zjawiska rozszczepienia i
syntezy jądrowej. Dla jąder ciężkich korzystniejszy energetycznie
jest podział na dwa mniejsze jądra. Sumaryczna masa tych jąder jest
mniejsza niż masa jądra macierzystego stąd wiadomo, że nukleony w
tych jądrach są silniej wiązane. Dzięki temu w procesach
rozszczepienia wydzielają się duże ilości energii.

W celu zwiększenia prawdopodobieństwa rozszczepienia jądra
ciężkiego bombarduje się je neutronami o odpowiedniej energii.

W pojedynczym akcie rozszczepienia jądra ciężkiego powstaje na ogół
kilka neutronów. Można to dostrzec analizując stosunek protonów do
neutronów w jądrze rozszczepianym, które zazwyczaj zawiera nadmiar
neutronów oraz w jądrach pierwiastków lekkich.

Każdy powstały neutron może wywołać kolejne reakcje rozszczepienia
i w ten sposób może zostać zapoczątkowany samopodtrzymujący się
proces zwany reakcją łańcuchową. Musi być jednak zapewniona
odpowiednia ilość materiału, który ulega rozszczepieniu. Jest to
tzw. masa krytyczna. W reaktorach jądrowych przeprowadza się
kontrolowane reakcje łańcuchowe. Chodzi o to , aby utrzymać ilość
rozszczepień przypadającą na jednostkę czasu na stałym poziomie. Po
raz pierwszy taką reakcje udało się przeprowadzić w roku 1942.
Dokonał tego Enrico Fermi.

Aby spalenie paliwa odbywało się powoli konieczne jest stosowanie
odpowiednich zabezpieczeń. Wykorzystuje się specjalne materiały,
które wyłapują nadmiar powstających neutronów.

Ponieważ przekrój czynny neutronów prędkich na rozszczepienie jest
mały dlatego zachodzi również konieczność ich spowalniania. W tym
celu stosuje się materiały zwane moderatorami.

W porównaniu więc z nakładami finansowymi poniesionymi na budowę
konwencjonalnej elektrowni elektrownia atomowa wymaga na starcie
zdecydowanie większych inwestycji. Ale później cena energii w niej
produkowanej jest porównywalna a nawet tańsza od energii
produkowanej w tradycyjny sposób.

W budowie typowego reaktora można wyróżnić kilka
charakterystycznych elementów. Najważniejszy oczywiście jest sam
rdzeń, który składa się m.in. z prętów paliwowych. Pręty te
zawierają materiał rozszczepialny. Konieczne są także elementy
zabezpieczające czyli chociażby pręty regulacyjne , które
pochłaniają nadmiar neutronów. Zazwyczaj wykonane są one z boru lub
kadmu. Ich zadaniem jest precyzyjna regulacja ilości neutronów.
Obecne są także pręty bezpieczeństwa, których przeznaczeniem jest
zablokowanie procesów rozszczepienia w reaktorze w razie
jakiejkolwiek awarii.

Paliwo jądrowe zgromadzone w prętach zazwyczaj wystarcza na okres 4
lub 5 lat. Zużyte pręty następnie muszą być odpowiednio składowane,
aby nie stanowić zagrożenia skażeniem terenu. Ponieważ w reakcjach
rozszczepienia powstają duże ilości energii zatem musiał zostać
stworzony system chłodzący, który odbiera tą energię. Jako
chłodziwo może być wykorzystywana zwykła woda, lub ciężka,
wzbogacona deuterem. Jako chłodziwo mogą też być wykorzystywane
gazy takie jak hel i wodór lub chociażby powietrze.

Jako elementy spowalniające szybkie neutrony w reaktorach czyli
moderatory stosuje się obecnie pręty grafitowe lub ciężką wodę.
Jeśli w reaktorze stosowana jest ciężka woda wówczas występują
najmniejsze straty neutronów.

Poza rdzeniem w skład reaktora wchodzą także reflektory neutronów.
Powodują one, ze w centrum rdzenia zwiększa się strumień neutronów.

Kolejnym elementem każdego reaktora są wszelkiego rodzaju osłony.
Mają one za zadanie zatrzymanie całego promieniowania w obrębie
reaktora.

Można wyróżnić kilka typów reaktorów jądrowych . Jedną z grup
reaktorów stanowi grupa reaktorów lekkich. Nazwa wzięła się stąd
,że w reaktorach tych jako moderator stosowana jest zwykła woda
zamiast wody wzbogaconej w deuter. Do grupy reaktorów lekkich
należy reaktor wodny wrzący. Energia wytworzona w reaktorze podczas
reakcji rozszczepienia powoduje przekształcanie się wody w parę
wodną. Do procesu tego dochodzi w zbiorniku ciśnieniowym. Ciśnienie
powstałej pary to około 7MPa. Wykorzystywana jest ona do
dostarczania energii do generatora. Energia ta jest niezbędna do
generowania prądu elektrycznego. Wewnątrz zbiornika umieszcza się
rdzeń, przez który przepuszczana jest woda. Woda ta ulega zamianie
na parę wodną. Każdy rdzeń zbudowany jest z około 800 elementów
paliwowych. Pojedyncze elementy obudowane są blaszanymi
pojemnikami. Do wnętrza tych pojemników woda może się przedostać
dzięki otworom wykonanym w dnie pojemnika. Woda , która przedostaje
się do pojemnika ma kontakt z 64 prętami. Materiałem budulcowym
tych prętów jest materiał rozszczepialny. Energia, która powstaje
podczas procesu rozszczepiania jąder atomowych jest przekazywana
wodzie.

Do grupy reaktorów lekkich należy także reaktor wodny ciśnieniowy.
W odróżnieniu od poprzedniego w reaktorze tym nie dochodzi do
wrzenia wody. Jest to możliwe dzięki ogromnemu ciśnieniu
osiągającemu wartość około 15 MPa. W reaktorze tym wyróżnia się dwa
obiegi wody: pierwotny i wtórny, które nie kontaktują się ze sobą.
Efekt taki uzyskano dzięki zastosowaniu elementu konstrukcyjnego
zwanego wytwornicą pary. W związku z przekazywaniem ciepła
temperatura wody z obiegu pierwotnego spada z 330 do 290 stopni C.
Po ochłodzeniu woda ta wraca do reaktora w celu ponownego nagrzania
natomiast woda obiegu wtórnego, doprowadzona do wrzenia stanowi
napęd turbiny w generatorze. W skład reaktora wodnego ciśnieniowego
wchodzi w sumie 200 elementów paliwowych, z których każdy zawiera
300 prętów paliwowych z materiałem rozszczepialnym.

Innym rodzajem reaktora jądrowego jest tzw. reaktor prędki. Jako
paliwo w tym reaktorze wykorzystuje się pluton 239, który jest
otrzymywany bezpośrednio w reaktorze. Zachodzi w nim bowiem
produkcja neutronów prędkich, które doprowadzają do pobudzenia
reakcji rozszczepienia uranu 238. Niektóre z takich neutronów są
przechwytywane przez inne atomy uranu i dochodzi do przekształcenia
się ich w atomy plutonu 239. W reaktorze powstaje więcej atomów
plutonu niż jest to konieczne. Ta nadmiarowa ilość jest odbierana z
reaktora i może służyć np. do produkcji broni jądrowej. Inna nazwa
tego reaktora to reaktor powielający.

Kolejnym rodzajem reaktora jest reaktor wysokotemperaturowy.
Paliwem dla takiego reaktora oprócz zwyczajowo stosowanego uranu
jest także izotop toru 232. Atomy toru pochłaniają neutrony i
przekształcają się w atomy uranu 233. Paliwo jądrowe wykorzystywane
w tym reaktorze ma postać małych kuleczek zatopionych w kulkach
wykonanych z grafitu. Jak w każdym reaktorze grafit pełni funkcję
moderatora. Energia cieplna powstała podczas pracy reaktora
powoduje ogrzanie gazu do wysokiej temperatury. Gazem tym może być
np. hel. Ogrzany gaz powoduje z kolei parowanie wody, która
napędza turbiny.

Pierwszy reaktor jądrowy został zbudowany na terenie Stanów
Zjednoczonych w roku 1942. Składał się z bloku wykonanego z
grafitu. W jego skład wchodziły pręty wykonane z kadmu i uranu.
Izotop uranu stanowił paliwo czyli materiał rozszczepialny.
Natomiast pręty grafitowe miały za zadanie hamowanie neutronów, zaś
kadm pochłaniał ich nadmiar.

Natomiast w roku 1951 w stanie Idaho podjęto pierwsze próby
produkcji energii elektrycznej przy użyciu reaktora atomowego.
Jednak to nie w Stanach Zjednoczonych powstały pierwsze elektrownie
jądrowe, ale w byłym Związku Radzieckim, w Obnińsku. Było to w
1954 roku. W tym samym roku reaktor wykorzystano jako napęd łodzi
podwodnej „Nautilus”. Trzy lata później reaktor jądrowy posłużył
jako napęd lodołamacza o nazwie „Lenin”.

Na terenie Polski natomiast pierwszy reaktor uruchomiono w Świerku
pod Warszawą. Jest to reaktor doświadczalny noszący imię „Ewa”.
Mieści się na terenie Instytutu Badań Jądrowych i obecnie jest już
wygaszany. W Świerku powstał także drugi polski reaktor, „Maria” na
cześć Marii Curie – Skłodowskiej. Miało to miejsce w roku 1974.

Rys.3 Schemat reaktora jądrowego

Zajrzyj na http://chomikuj.pl/kozito?fid=2394499 TAM JEST WSZYSTKO O GŁOŚNIKACH DO ŚCIĄGNIĘCIA!!!

-ebook zasady dzialania glosnika .pdf

DEFINICJA
Głośnik jest to przetwornik elektroakustyczny. Urządzenie elektryczne (odbiornik energii elektrycznej) przekształcające sygnał elektryczny w falę akustyczną. Idealny głośnik przekształca zmienny prąd elektryczny o odpowiedniej częstotliwości na falę akustyczną proporcjonalnie i liniowo. Rzeczywisty zakres częstotliwości, w którym głośnik wytwarza falę ciśnienia proporcjonalnie do napięcia (z dopuszczalnym odchyleniem) nazywa się pasmem przenoszenia głośnika.

ZASADA DZIAŁANIA
W polu magnetycznym magnesu umieszcza się przewodnik (cewkę magnetyczną) w którym płynie prąd elektryczny. Oddziaływanie magnesu i przewodnika z prądem wywołuje ruch przewodnika, do którego przymocowana jest membrana. Cewka jest połączona sztywno z membraną a całość jest odpowiednio zawieszona (rys. spider i surround), tak aby zapewnić osiowy ruch cewki w szczelinie magnesu bez ocierania się o magnes

CEWKA
Cewka (zwojnica, solenoid, rzadziej induktor) jest biernym elementem elektronicznym i elektrotechnicznym. •Cewka składa się z pewnej liczby zwojów drutu lub innego przewodnika nawiniętych np. jeden obok drugiego na powierzchni walca (cewka cylindryczna), na powierzchni pierścienia (cewka toroidalna) lub na płaszczyźnie (cewka spiralna lub płaska). Wewnątrz zwojów może znajdować się dodatkowo rdzeń z materiału diamagnetycznego lub ferromagnetycznego.

MEMBRANA
Membrana – cienka powłoka drgająca pod wpływem fal dźwiękowych lub wytwarzająca dźwięk w wyniku drgań (np. w głośniku).

BUDOWA
W polu magnetycznym magnesu umieszcza się przewodnik (cewkę magnetyczną) w którym płynie prąd elektryczny. Oddziaływanie magnesu i przewodnika z prądem wywołuje ruch przewodnika, do którego przymocowana jest membrana. Cewka jest połączona sztywno z membraną a całość jest odpowiednio zawieszona (rys. spider i surround), tak aby zapewnić osiowy ruch cewki w szczelinie magnesu bez ocierania się o magnes.

***************************
http://pl.wikipedia.org/wiki/G%C5%82o%C5%9Bnik

http://audioefm.w.interia.pl/budowa_gl.htm

POCZĄTEK
Ciekły kryształ został wymyślony w 1888 r. przez Friedricha Reinitzera podczas badań biologicznych. Zupełnie przez przypadek. Dalsze długoletnie badania własności ciekłych kryształów wykazały możliwość sterowania własnościami optycznymi tej substancji, co umożliwiło skonstruowanie pierwszego wyświetlacza ciekłokrystalicznego w roku 1964 przez Greorge H. Heilmeier.

Kontrukcja
Wszystkie rodzaje ekranów ciekłokrystalicznych składają się z czterech podstawowych części:
•Komórek, w których zatopiona jest niewielka ilość ciekłego kryształu
•Elektrod, które są źródłem pola elektrycznego, działającego bezpośrednio na ciekły kryształ
•Dwóch cienkich folii, które pełnią funkcje polaryzatora, a druga analizatora
•Źródła światła

Działanie
Działanie ekranu ciekłokrystalicznego najłatwiej prześledzić na podstawie pasywnego wyświetlacza odbiciowego z fazą nematyczną, skręconą. 1.W wyświetlaczu światło jest wstępnie spolaryzowane pionowe przez filtr polaryzacyjny (1)*. 2.Następnie światło przechodzi przez szklaną elektrodę. Później światło przechodzi warstwę ciekłego kryształu. 3.Specjalne mikrorowki na elektrodach (2, 4)* wymuszają takie uporządkowanie cząsteczek tworzących warstwę ciekłokrystaliczną, by przy wyłączonej elektrodzie nastąpiło obrócenie polaryzacji światła o 90°. 4.Dzięki temu światło może przejść przez folię (5)*, pełniącą funkcje analizatora światła, która przepuszcza tylko światło spolaryzowane poziomo. 5.Później światło odbija się od lustra (6)*, a cały proces odbywa się jeszcze raz tylko w odwróconej kolejności.

Rodzaje LCD
Wyświetlacze ciekłokrystaliczne mogą pracować w trybie transmisyjnym, odbiciowym lub administracyjnym:
•Transmisyjne wyświetlacze są oświetlane z jednej strony, a powstające na nich obrazy ogląda się od drugiej strony. Stąd aktywne piksele są w takich wyświetlaczach zawsze ciemne, a nieaktywne jasne. Tego typu wyświetlacze są stosowane w przypadku gdy potrzebna jest duża intensywność obrazu, np.: projektory multimedialne lub monitory komputerowe.
•Odbiciowe mają na swoim dnie lustro, które odbija dochodzące do powierzchni wyświetlacza światło. Tego rodzaju wyświetlacze mogą pracować wyłącznie w trybie biernym i posiadają zwykle niezbyt dużą intensywność generowanego obrazu, ale za to mają one bardzo mały pobór mocy. Są one najczęściej stosowane w kalkulatorach i zegarkach, aczkolwiek czasami możne je też spotkać w przenośnych komputerach i palmtopach.
•Istnieją także wyświetlacze mieszane – transreflektywne, które potrafią działać w obu trybach. Tryb odbiciowy jest stosowany gdy wyświetlacz pracuje przy niedoborze mocy (np: w laptopie pracującym na własnej, prawie wyczerpanej baterii) a tryb transmisyjny gdy mocy jest odpowiednio dużo.

Wyświetlacze eksperymentalne
W zależności od rodzaju użytej fazy ciekłokrystalicznej rozróżnia się wyświetlacze nematyczne (N), nematyczne skręcone (N*) i smektyczne C skręcone (SmC*). •Wyświetlacze nematyczne i nematyczne skręcone, są z natury zawsze monochromatyczne. Aby uzyskać z ich pomocą barwne obrazy konieczne jest albo stosowanie filtrów (w przypadku wyświetlaczy z matrycą bierną), albo źródeł światła o określonym kolorze. Ze względu na to, że w wyświetlaczach o dużej rozdzielczości z matrycą aktywną, każdy wyświetlany piksel musi posiadać własne źródło światła – zwykle diodę. wymaga to zastosowania minimum trzech takich źródeł o różnej barwie (zwykle czerwona, zielona i niebieska) na każdy wyświetlany piksel, co bardzo komplikuje produkcję takich wyświetlaczy i ogranicza ich maksymalną rozdzielczość. Kolejną wadą wyświetlaczy nematycznych jest to, że działają one tylko w dwóch trybach – każdy piksel może być więc tylko albo włączony albo wyłączony.
•Faza SmC* oprócz zmieniania kierunku polaryzacji światła posiada też zdolność selektywnej zmiany barwy i intensywności przepuszczanego światła. Powoduje to, że tego rodzaju wyświetlacze mogą okazać się znacznie prostsze w produkcji (tylko jedna celka i dioda na jeden piksel), posiadać większą intensywność generowanych obrazów – nawet przy pracy w trybie biernym
Wyświetlacze ultracienkie i niewymagające zewnętrznego zasilania.
•Marzeniem wielu osób zajmujących się produkcją wyświetlaczy LCD jest stworzenie takiego ekranu, który będzie najcieńszy z możliwych i jednocześnie pobierających jak najmniej mocy lub niepobierające go w ogóle, tzw. papieru elektronicznego. Pierwsze tego rodzaju urządzenie zostało stworzone w 2000 r. przez firmę ZBD Displays Limited. Koszty produkcji były jednak zbyt wielkie, by wprowadzić je do masowej produkcji.
• W 2003 r. w Tajwanie rozpoczęto producję na większą skale. Na razie są to monitory wielkości znaczka pocztowego. Nie jest to jednak „papier elektroniczny” w pełnym tego słowa znaczeniu – ze względu na trudności z produkcją wyświetlaczy o większej powierzchni.

Dzięki znajdującemu się na płytce CDD mikrofonowi dyktafon umożliwia prosty i bezpośredni zapis głosu w pamięci półprzewodnikowej urządzenia. Nagrywanie może być powtarzane aż 100000 razy z trwałością 100 lat. Dźwięk jest próbkowany z częstotliwością 8kHz dzięki czemu głos jest zapisywany w naturalnym brzmieniu, a duża pojemność pamięci wystarcza na komunikaty o łącznym, maksymalnym czasie trwania 60s.
Do wyboru komunikatów służą wejścia adresowe na listwie zaciskowej aparatu: oraz wejście strobujące. Zbudowane są ze specjalnymi filtrami aby uniemożliwić przypadkowe odtworzenie nagranej informacji.
Użytkownik określa ilość potrzebnych komunikatów, ich indywidualne czasy trwania oraz przyporządkowanie informacji wejściom adresowymi.
Próbkowanie (dyskretyzacja, kwantowanie w czasie) to proces stworzenia sygnału impulsowego reprezentującego sygnał ciągły. Zwykle kojarzone jest z jednym z etapów przetwarzania sygnału analogowego na cyfrowy. Próbkowanie idealne to iloczyn funkcji grzebieniowej oraz sygnału ciągłego. Ponieważ wygenerowanie impulsów Diraca nie jest realizowalne technicznie, zwykle funkcję impulsową przybliża się sygnałem prostokątnym o bardzo małym wypełnieniu. Taki sygnał również nie jest możliwy do wygenerowania przez urządzenia techniczne, w których zmiana wartości sygnału musi być funkcją ciągłą. Dlatego próbkowanie naturalne to iloczyn poddawanej próbkowaniu funkcji ciągłej oraz powtarzających się impulsów o realizowalnym charakterze.
Jeśli na wejście strobujące (blokujące) S podane zostanie logiczne zero, to wyjście y przyjmuje określony stan logiczny (zazwyczaj zero), niezależny od stanu wejść X i A.
Multiplekser to układ kombinacyjny, najczęściej cyfrowy. Należy do grupy układów scalonych o średniej skali integracji (MSI).
Sposób zapisu i odczyt komunikatów jest bardzo prosty.
Do obsługi wykorzystuje się znajdujące się na płytce aparatu: przełącznik OTW/NAG oraz przycisk NAG.
O stanie urządzenia informują diody świecące: ADRES, START i ALARM.
Dioda ADRES świeci, gdy sygnały na wejściach wyboru informacji tj. A … G’, X, Y, J … N wskazują poprawny adres wyboru komunikatu oraz sygnał strobujący S jest aktywny.
Dioda START świeci, gdy przełącznik OTW/NAG jest w pozycji NAG (nagrywanie) i jednocześnie wciśnięty jest przycisk NAG. Sygnalizuje zapis dźwięków przez mikrofon do pamięci.
Dioda ALARM świeci, gdy w czasie nagrywania komunikatu osiągnięty został fizyczny koniec pamięci a nagrywanie trwało dalej.

***********************************
http://pl.wikipedia.org/wiki/Dyktafon 

Niestety pracy brak

http://www.sp76.wroclaw.pl/notatki/klawiatura.pdf Opis działania poszczególnych klawiszy
**********************************
Osadzony w plastikowej obudowie zestaw klawiszy przypominający nieco wyglądem klasyczną maszynę do pisania. Klawiatura peceta wyposażona jest także standardowo w trzy diody obrazujące stan działania trzech klawiszy specjalnych: Caps Lock, Num Lock i Scroll Lock. Klawiaturę podłącza się do komputera za pomocą kabla (są również klawiatury bezprzewodowe, które komunikują się z jednostką centralną komputera dzięki podczerwieni) i wtyczki DIN lub PS/2. Zdarzają się jednak komputery (szczególnie stare 8-bitowe komputery), które mają klawiatury zintegrowane z obudową. Najczęściej obecnie stosowaną klawiaturą w pecetach jest klawiatura rozszerzona.

Klawiatura dodatkowa – blok klawiszy znajdujących się pomiędzy klawiaturą główną a klawiaturą numeryczną. Dublują one funkcje innych klawiszy, np. Delete i Home.
żródło:http://www.sciaga.pl/tekst/27068-28-budowa_komputera

Drukarka – urządzenie służące do drukowania na papierze tekstu lub grafiki zapisanej na dysku.

Urządzenie składa się z :
•bębna światłoczułego,
•lasera,
•pojemnika z tonerem,
•części transportowej nośnika •zespołu utrwalającego.

Od pojemnika cząsteczki toneru przechodzą pomiędzy poszczególnymi częściami przenoszone siłami elektrostatycznymi.

Bęben drukarki laserowej- jest to centralnym elementem kartridża laserowego. Stanowi jego oś i wykonuje główną pracę, również mechaniczną. Na wydrukowanie jednej strony potrzeba często aż 9 pełnych obrotów bębna. Jego uszkodzenia są zazwyczaj mechanicznej natury i powstają na skutek zużycia w wyniku kontaktu z innymi elementami, a  zwłaszcza z listwą czyszcząca
Laser-sterowany mikroprocesorem drukarki naświetla w zaprogramowanych miejscach naładowaną elektrostatycznie powierzchnię światłoczułą bębna, powodując zmianę ładunku. W efekcie powstaje obraz strony na bębnie – wstępnie tylko w formie elektrostatycznej.  

Drukarki laserowe i kserokopiarki potrzebują tonera do drukowania bądź odbijania kopii. Jest to proszek, który po podgrzaniu do odpowiedniej temperatury jest łączony z papierem.
******************************
http://laserowe.webpark.pl/drukarka_laserowa.html dużo info, fajne obrazki
http://www.sciaga.pl/tekst/7496-8-drukarki trochę za dużo tekstu

CUDOWNA STRONA!!!!!!

Spis treści:

www.mt.com.pl Wiele potrzebnych informacji, ale nieuporządkowanych i znaleźć cokolwiek jest bardzo trudno. Kliknij na jak to działa i masz genialne stronki do ściągnięcia w pdf:)!!!
Świetna prezentacja o maszynie do szycia: http://www.mt.com.pl/?id=jtd&art=547 (Rysunki,historia, działanie i wogóle wszystko!!!!)
*****************************
CO TO JEST?
Maszyna do szycia to urządzenie zaprojektowane do łączenia kawałków elastycznych materiałów za pomocą nici poprzez utworzenie szwu (do szycia). Zwykle maszyna do szycia to elektryczne urządzenie wykorzystywane w szwalniach do produkcji ubrań z wykonanych wcześniej wykrojów. Najpopularniejsze maszyny do szycia tworzą szew używając dwóch nitek. Wiele maszyn pozwala na wybór szeregu rodzajów ściegów oraz tworzenie dodatkowych efektów.

Kto wynalazł tę maszynę…?
Za wynalazcę współczesnej maszyny do szycia uznaje się Isaaca Merritt Singera. Podczas nauki zawodu inżyniera miał okazję obserwować naprawę starej maszyny do szycia. Doszedł do wniosku, że mógłby zaprojektować lepszą. Jego maszyna do szycia miała stopę przytrzymującą materiał na miejscu. Dzięki temu, że skorzystał z pomysłów Thimonniera oraz Hunta jego maszyna stała się użyteczna. W 1851 Singer otrzymał amerykański patent na swój wynalazek. Jednak musiał podzielić się zyskami z Howem po przegranym w 1854 procesem o opłaty licencyjne. Wielkim osiągnięciem Singera było stworzenie systemu sprzedaży zbliżonej do leasingu, co pozwoliło ludziom niezamożnym na zakup maszyn do szycia. Singer stworzył firmę razem z Edwardem Clarkiem.
W tym czasie szereg wynalazców dokonało jeszcze kilku ulepszeń. Byli to Allen Wilson oraz Nathaniel Wheeler. Jednak wszystkie maszyny było na tyle do siebie zbliżone, że wynalazcy trafili do sądu, aby spierać się o prawa patentowe. W końcu w 1856 porozumieli się i utworzyli jedną firmę produkującą maszyny do szycia oraz sprzedającą licencje na ich wytwarzanie. Do 1877 wszystkie patenty wygasły i maszyny mógł już produkować każdy przedsiębiorca.

Maszyna do szycia w czasach współczesnych.
Współczesne maszyny różnią się od XIX-wiecznych pierwowzorów regulowanym napędem elektrycznym. Dzięki zastosowaniu komputerów i silników krokowych nowoczesne maszyny do szycia potrafią wykonać bardzo skomplikowane wzory na powierzchni tkaniny. Dziś maszyny używane są głównie w masowej produkcji ubrań. Oznacza to znaczną specjalizację tych urządzeń w zależności od wykonywanej funkcji.

Technika się rozwija…
Dopiero Elias Howe i Walter Hunt wynaleźli maszynę zdolną do wytwarzania szwu w charakterze podwójnego ściegu. Dzięki utworzeniu dwóch niezależnych, krzyżujących się przez warstwy materiału wątków, szwy stały się mocne i wyglądały tak samo z obu stron. Wynalazcom udało się zbudować maszynę w 1834, jednak nitka stale wychodziła z oka igły, więc maszynę trzeba było ciągle zatrzymywać i ponownie nawlekać nić. Z tego powodu Hunt zrezygnował z dalszej pracy nad wynalazkiem. Jednak dzięki uporowi Eliasa How udało się udoskonalić konstrukcję, co zaowocowało nowocześniejszą wersją z 1846. How usiłował zainteresować swoim wynalazkiem angielskich i amerykańskich biznesmenów.

Zasada działania.
Sercem maszyny do szycia jest mechanizm zszywny, znajdujący się pod blatem i widoczny po odsunięciu metalowej zasuwki. Do wnętrza tego mechanizmu wkłada się bębenek zawierający małą szpuleczkę z nicią dolną. Mówiąc o nici dolnej, należy od razu wyjaśnić, że popularne domowe maszyny do szycia szyją ściegiem dwunitkowym.

Skoro jest nitka dolna, to oczywiście musi być także górna, pobierana ze sporej szpulki, ustawianej na pionowej osi, na korpusie maszyny. Nitka górna przeplata się z nitką dolną, a miejsca skrzyżowań obu nitek – przy prawidłowo wyregulowanej maszynie – powinno znajdować się w okolicy środka zszywanej warstwy tkanin. 

Jak powstaje…
…taki ścieg? Zaczyna się od wkłucia igły w obie warstwy materiału. Dopóki igła porusza się do dołu, przewleczona przez jej uszko nitka jest napięta i ułożona równo wzdłuż igły. W momencie gdy igła zaczyna zwrot i ruch do góry, nitka hamowana przez materia ł pozostaje w miejscu, a ruch igły powoduje tworzenie się po obu jej stronach pętli – rys. . W tym miejscu zaczyna się rola mechanizmu zszywnego. W pętlę trafia dziób „chwytacza” , zabiera nić i obracając się, obiega tą nicią bębenek . Gdy igła jest już w górnym położeniu, ramię podciągacza nici – napina nić, zaciskając pętlę na nici górnej, a jednocześnie wyciąga spomiędzy talerzyków , o regulowanej sile zacisku – nową porcję nici. Przed kolejnym wkłuciem igły podciągacz jest w położeniu górnym, nowa porcja nici jest wyciągnięta, igła zaczyna poruszać się w dół i wykonuje kolejny cykl. Jakość ściegu zależy od prawidłowego wyregulowania maszyny. Siła zaciskania zapętleń zależy od regulacji zacisku talerzyków

Mało informacji:( (Google „Elektryczna szczoteczka do zębów budowa”)
*****************************************

ZASADA DZIAŁANIA ELEKTRYCZNEJ SZCZOTECZKI DO ZĘBÓW
•Elektryczna szczoteczka do zębów składa się: -zasilacza z transformatorem -akumulatora -silniczka elektrycznego -przekładni -końcówki szczoteczki Dzięki zasilaczowi ładujemy akumulatory. W zasilaczu znajduje się transformator , który obniża napięcie i ładuje akumulator. Silniczek elektryczny zasilany z akumulatora za pomocą przekładni obraca końcówką szczoteczki , która czyści jamę ustną. Akumulator jest zabezpieczony specjalnym układem przed przeładowaniem. Elektryczna szczoteczka do zębów
•Końcówka szczoteczki elektrycznej wykonuje ruchy obrotowo-zwrotne z częstotliwością kilku-kilkudziesięciu tysięcy ruchów na minutę. Najnowsze rozwiązania mechaniczne umożliwiają również ruchy pulsacyjne główki szczoteczki, z częstotliwością do 20 000. •Szczoteczki w latach 60 – tych nie przewyższały skutecznością szczoteczek ręcznych , były natomiast dużo łatwiejsze w użyciu. Obecnie wśród szczoteczek elektrycznych do zębów spotykamy szczoteczki o konwencjonalnym , szczotki obrotowe , dźwiękowe oraz specjalne szczoteczki do czyszczenia przestrzeni międzyzębowych. Szczotki o konwencjonalnym kształcie główki na ogół nie przewyższają szczoteczek ręcznych , jeśli chodzi o skuteczność czyszczenia.
•Szczotki elektryczne obrotowe natomiast działają na zasadzie obracania się części pracującej , dzięki czemu zapewniają znacznie skuteczniejsze oczyszczenie powierzchni zęba i przestrzeni międzyzębowych , niedostępnych dla konwencjonalnych szczoteczek ręcznych. Ładowanie elektrycznej szczoteczki do zębów Prawie każda elektryczna szczoteczka do zębów ładuje się w bezprzewodowy i bezdotykowy sposób. W łazience jest mokro , szczoteczka bywa wilgotna, więc zastosowanie w niej zwykłej wtyczki prowadziłoby co rusz do elektrycznych spięć. Dlatego inżynierowie musieli wymyślić coś innego. W stojaku na szczoteczkę został ukryty mały zwój przewodu. Stojak podłączony jest do gniazdka. Kiedy przez zwój przepływa prąd , powstaje pole magnetyczne, które rozpościera się we wszystkich kierunkach. Podobny zwój przewodu jest w szczoteczce. Gdy pole magnetyczne dociera do niego , wprawia w ruch elektrony w zwoju – zaczyna przez niego płynąć prąd. Ten prąd ładuje akumulator szczoteczki, choć między nim a siecią elektryczną nie ma bezpośredniego kontaktu. To zjawisko nosi nazwę indukcji magnetycznej.

Rodzaje szczoteczek
•1. Szczotka o główce okrągłej posiada pęczki o zróżnicowanej długości i oscyluje z częstotliwością 2800 drgań na minutę. Jest ona o wiele skuteczniejsza od szczoteczek ręcznych , szczególnie w oczyszczaniu powierzchni międzyzębowej oraz okolicy poddziąsłowej.
•2.Kolejnym modelem szczoteczki obrotowej o okrągłej główce jest szczoteczka posiadająca dodatkowy pęczek na obwodzie ,który zapewnia bardzo dobre oczyszczanie przestrzeni międzyzębowych ,nawet trudno dostępnych w obrębie zębów bocznych.
•3.Bardzo pomocna w oczyszczaniu przestrzeni międzyzębowych i kieszonek dziąsłowych jest szczoteczka o główce zbliżonej do szczoteczki ręcznej , której pęczki jednak wykonują naprzemienne ruchy obrotowe .

J. wszystkie informace brała z http://www.stalgast.com/instrukcje/files/924020_Unox_toster_podwojny.pdf
Zobaczyć:
- http://www.apollohome.eu/gfx/in/manual_easytoast.pdf
Mało informacji!!!

********************************************

Toster (inaczej: opiekacz) – przyrząd do opiekania m.in. tostów. Powstał schyłku XIX wieku. Jednak dopiero z upowszechnieniem się prądu elektrycznego, opiekacze zadebiutowały w kuchniach. Na początku były dość siermiężne – trochę drutów i spirala – i nadal wymagały bacznej uwagi, aby nie przypalić pieczywa. Ponadto grzały chleb tylko z jednej strony, więc w stosownym momencie trzeba było kromki odwracać.

W 1919 roku Charles Strite, mając dosyć przypalonych grzanek, zbudował urządzenie ze sprężynką oraz czasomierzem. Grzanka sama nabierała rumieńców i sama wyskakiwała z opiekacza, gdy została właściwie opieczona. Urządzenie było testowane w sieci restauracji Childs i ulegało ciągłym modyfikacjom. W 1926 roku pojawił się pierwszy domowy opiekacz automatyczny – Toastmaster. 5 marca 1927 roku został nazwany Narodowym Dniem Opiekacza.

PANEL STEROWANIA

• FUNKCJE
–Toster włącza się przyciskiem.
–Urządzenie zaopatrzone jest w wyłącznik czasowy. Aby ustawić czas pieczenia należy przekręcić pokrętło zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara. Maksymalny czas pieczenia to 15 minut.
–Urządzenie wyłączy się kiedy pokrętło przejdzie do pozycji początkowej.
 
• CZYSZCZENIE – KONSERWACJA
-OSTRZEŻENIE: Przed przeprowadzeniem czyszczenia lub konserwacji urządzenia należy odłączyć je od źródła prądu i odczekać aż ostygnie.

•WAŻNE INFORMACJE
-Podczas pierwszego użycia należy włączyć urządzenie na 2 godziny ustawiając najwyższą temperaturę grzania. Wyeliminuje to nieprzyjemny zapach, który jest typowy i spowodowany przegrzewaniem się materiałów izolacyjnych. Podczas pierwszego użycia nie należy umieszczać potraw w tosterze.

•CZYSZCZENIE URZĄDZENIA
-Pod koniec każdego dnia pracy z urządzeniem, należy wyczyścić wnętrze tostera używając odpowiednich środków rekomendowanych przez producenta.

•JAK WŁĄCZYĆ URZĄDZENIE?

WYŁĄCZANIE URZADZENIA W PRZYPADKU USZKODZENIA
~W przypadku uszkodzenia urządzenia: –Odłączyć urządzenie od źródła wyłącznikiem zainstalowanym przy urządzeniu. –
Skontaktować się z autoryzowanym serwisem naprawczym
Toster włącza się przyciskiem. Urządzenie zaopatrzone jest w wyłącznik czasowy. Aby ustawić czas pieczenia należy przekręcić pokrętło zgodnie z kierunkiem wskazówek zegara. Maksymalny czas pieczenia to 15 minut.
•Urządzenie wyłączy się kiedy pokrętło przejdzie do pozycji początkowej.

PIERWSZY ROZRUCH URZĄDZENIA
–• Urządzenie włączyć zgodnie ze wskazówkami zamieszczonymi w instrukcji.
–• Należy objaśnić instalację i działanie tostera osobie, która będzie obsługiwać urządzenie.

KONSERWACJA
–• Przed konserwacją urządzenia należy odłączyć je od źródła zasilania i odczekać aż ostygnie
–• Przynajmniej raz do roku należy przeprowadzić kompleksowe sprawdzenie działania urządzenia. W tym przypadku wezwać wykwalifikowanego technika.